2011, ഓഗസ്റ്റ് 26, വെള്ളിയാഴ്‌ച

രത്നം കൊണ്ടൊരു ഗ്രഹം

credit: MPIfR


     രത്നങ്ങൾ എന്നും നമുക്ക് അത്ഭുതമാണ്. അവ അത്രക്ക്  അപൂർവ്വമാണ് എന്നതു തന്നെയായിരിക്കാം ഒരു കാരണം. എന്നാൽ ഒരു ഗ്രഹം പൂർണ്ണമായും രത്നം തന്നെയായാലോ? അപ്പോൾ അത്ഭുതം ഇരട്ടിക്കുകയേയുള്ളു അല്ലേ? എന്നാൽ ഇതാ അത്തരം ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ആസ്ട്രേലിയയിലെ സ്വിൻബേൺ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസ്സർ മാത്യു  ബെയിൽസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞരാണ് ഈ ഗ്രഹത്തെ(Diamond Planet) കണ്ടെത്തിയതായി അവകാശപ്പെടുന്നത്.

     PSR J1719-1438 എന്ന ഒരു പുതിയ പൾസാറിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഈ ശാസ്ത്രസംഘം പുതിയ ഗ്രഹത്തെ കണ്ടെത്തിയത്. ഉയർന്ന ദ്രവ്യമാനവും ചെറിയ വ്യാസവുമുള്ള അതിവേഗത്തിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളാണ്  പൾസാറുകൾ. ഇത്  വളരെ ഉയർന്ന തോതിൽ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പുറത്തു വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇതിന്റെ കറങ്ങൽ കാരണം ലൈറ്റ്‌ഹൗസിൽ നിന്നു വരുന്ന പ്രകാശകിരണത്തെ പോലെ ഇടവിട്ടിടവിട്ടായിരിക്കും ഭൂമിയിലേക്ക് എത്തുക. ഇങ്ങനെ വരുന്ന റേഡിയോ തരംഗങ്ങളിൽ 130 മിനിറ്റ് ഇടവിട്ട് വ്യതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. ഇതിൽ നിന്നാണ് ഒരു ഗ്രഹത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. സൂര്യനിൽ നിന്ന് 40,000 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

     PSR J1719-1438  ഒരു മില്ലിസെക്കന്റ്  പൾസാർ ആണ്. ഒരു മിനിറ്റിൽ 10,000 തവണയാണ് ഇത് ഭ്രമണം ചെയ്യുന്നത്. സൗരപിണ്ഡത്തിന്റെ 1.4മടങ്ങ് പിണ്ഡം ഇതിനുണ്ടെങ്കിലും വ്യാസം വെറും 20 കി.മീറ്റർ മാത്രമേയുള്ളു. ഇത്രയും ചുരുങ്ങിയ സ്ഥലത്താണ് ഇത്രയും ദ്രവ്യം സംഭരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നു പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ സാന്ദ്രത ഒന്നു സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. ഇതിനോടു കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു നക്ഷത്രം അതിന്റെ ദ്രവ്യത്തിൽ വലിയൊരു ഭാഗം ഇതിനു നൽകിയതിനു ശേഷം ബാക്കി വന്ന ദ്രവ്യത്തിൽ നിന്നും രൂപം കൊണ്ടതാണ് ഈ  രത്നഗ്രഹം എന്നാണ് ഇപ്പോഴത്തെ നിഗമനം.

     ഓസ്ട്രേലിയയിലെ പാർക്കെസ് ടെലസ്കോപ്പ്, ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ലോവൽ റേഡിയോ ടെലിസ്കോപ്, ഹവായിയിലെ കെക്ക് എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള 2,00,000 ഗീഗാബൈറ്റ് വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്താണ് ശാസ്ത്രസംഘം രത്നഗ്രഹം കണ്ടെത്തിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്.

credit: MPIfR

കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ഇവിടെ

2011, ഓഗസ്റ്റ് 23, ചൊവ്വാഴ്ച

ഇതാ ഒരു തണുത്ത നക്ഷത്രം!



     എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു നക്ഷത്രമല്ല. തണുത്തു പോയാൽ നക്ഷത്രമാവില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ നക്ഷത്രം പോലെ ഒരു വസ്തു എന്നു പറയാം. ജ്വലന ശേഷിയില്ലാത്ത ഇത്തരം പദാർത്ഥങ്ങളെ തവിട്ടു കുള്ളന്മാർ എന്നു പറയും. അണുകേന്ദ്രസംലയനം നടത്താനാവശ്യമായ പിണ്ഡം സംഭരിക്കാനാവാത്തതു കൊണ്ട് സ്വയം ജ്വലിക്കാനാവാതെ പോയ ഹതഭാഗ്യനക്ഷത്രങ്ങളാണിവ. ഇവയിൽ തന്നെ ഏറെ തണുത്ത വിഭാഗമാണ്  Y സ്പെക്ട്രം ഗ്രൂപ്പിൽ വരുന്നവ. (Y dwarfs). ഇവക്കിടയിൽ നിന്നാണ് വളരെ കുറഞ്ഞ താപനിലയുള്ള ചിലരെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്. കുറഞ്ഞ താപനില എന്നു ഏകദേശം 25 ഡിഗ്രി സെന്റിഗ്രേഡ്! നമ്മുടെ ശരീരതാപത്തോളം!!

     വളരെ കാലമായി ബഹിരാകാശ ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇവയെ തെരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിലും ഇപ്പോൾ മാത്രമാണ് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞത്.  WISE ദൂരദർശിനി ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇതു സാധ്യമായത്. ആറെണ്ണത്തിനെയാണ് ഇപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്. ദൃശ്യപ്രകാശം ഉപയോഗിച്ച് ഇവയെ നിരീക്ഷിക്കുക അസാധ്യമാണ്. തരംഗദൈർഘ്യം കൂടിയ ഇൻഫ്രാ റെഡ് പ്രകാശമുപയോഗിച്ചാണ് ഇവയെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

      ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരിൽ പ്രത്യേക താൽപര്യമുണർത്തുവയാണ് തവിട്ടു കുള്ളന്മാർ. നക്ഷത്രരൂപീകരണത്തെ കുറിച്ചു പഠിക്കുന്നതിനും സൗരയൂഥത്തിനു പുറത്തുള്ള ഗ്രഹങ്ങളുടെ അന്തരീക്ഷത്തെ കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നതിനും തവിട്ടുകുള്ളന്മാരെയാണ് പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കുന്നത്. വ്യാഴത്തെ പോലെയുള്ള വാതകഭീമന്മാരായ ഗ്രഹങ്ങൾക്കു സമാനമാണ് തവിട്ടു കുള്ളന്മാരും. സൗരയൂഥേതര ഗ്രഹങ്ങളെ കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നതിന് അവയുടെ മാതൃനക്ഷത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം തടസ്സമാവുന്നു. എന്നാൽ തവിട്ടു കുള്ളന്മാർ ഒറ്റയാന്മാരായി അലയുന്നവരായതു കൊണ്ട് ഈ പ്രശ്നം ഉണ്ടാവുന്നില്ല.

     Y വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഈ തവിട്ടുകുള്ളന്മാരിൽ WISE 1828+2650 എന്നറിയപ്പെടുന്നതാണ് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ താപനിലയുള്ളത്. 25 ഡിഗ്രി സെന്റി ഗ്രേഡ് ആണ് ഇതിന്റെ അന്തരീക്ഷ താപനില. ഇവയെല്ലാം തന്നെ താരതമ്യേന നമ്മുടെ അടുത്ത് കിടക്കുന്നവയാണ്. ഒമ്പത് മുതൽ നാൽപത് പ്രകാശം വർഷം വരെയാണ് സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഇവയുടെ അകലം.

2011, ഓഗസ്റ്റ് 5, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പണ്ടു പണ്ട് രണ്ട് അമ്പിളിമാമൻമാരുണ്ടായിരുന്നത്രെ!!!



     ഇതൊരു മുത്തശ്ശിക്കഥയല്ല കേട്ടോ. ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ കമ്പ്യൂട്ടർ മോഡലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് സമർത്ഥിച്ച ഒരു ഭൂതകാല സംഭവത്തെ കുറിച്ചാണ്  പറയുന്നത്. ഏതാണ്ട് നാല് ബില്യൺ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിക്ക് രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നത്രെ. പിന്നീട് അവ കൂട്ടിയിടിച്ച് ഒന്നായതാണ് ഇന്നു നാം കാണുന്ന ചന്ദ്രൻ എന്നു വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു പഠനം ആഗസ്റ്റ്  4ന്റെ നാച്വർ മാഗസിനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

     ചന്ദ്രന്റെ ഭൂമിക്ക് അഭിമുഖമായ വശം മറുവശത്തെ അപേക്ഷിച്ച് പർവ്വതങ്ങളും ഗർത്തങ്ങളും കുറഞ്ഞ് കൂടുതൽ നിരപ്പായിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഇതാണത്രെ. ദശലക്ഷക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ചൊവ്വയോളം പോന്ന ഒരു പ്രാഗ്-ഗ്രഹം ഭൂമിയിൽ വന്നിടിച്ചതിന്റെ ഫലമായി തെറിച്ചു പോയ പദാർത്ഥങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്നാണ് ചന്ദ്രൻ ഉണ്ടായത് എന്നാണ് ചന്ദ്രോൽപത്തിയെ കുറിച്ച്  അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സിദ്ധാന്തം. ഇങ്ങനെ തെറിച്ചു പോയ ശകലങ്ങൾ രണ്ടു ചന്ദ്രന്മാരായാണ് രൂപം കൊണ്ടത് എന്നാണ് പുതിയ പഠനത്തിൽ പറയുന്നത്. ഇതിൽ ചെറിയ ചന്ദ്രന്റെ വലിപ്പം വലിയതിന്റെ പതിമൂന്നിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നു.

     ബർണെ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ മാർട്ടിൻ ജൂട്സി, കാലിഫോർണിയ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ എറിക് അസ്‌ഫോഗ് എന്നിവരാണ് ഈ പഠനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ ചന്ദ്രനെ കുറിച്ചുള്ള നിരവധി സമസ്യകൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുമെന്നാണ് കരുതുന്നത്.

     ആകാശഗോളങ്ങളുടെ വേഗതയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തിയാൽ ചെറിയ വേഗതയായ 8000k.m/h വേഗതയിലായിരുന്നു ഇവയുടെ കൂട്ടിയിടി. ഇതു കൊണ്ടു തന്നെ ആഘാത ഗർത്തങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളുകയോ ശിലകൾ ഉരുകിച്ചേരുകയോ ഉണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞുചന്ദ്രൻ ഇടിച്ച ഭാഗത്ത് ഇഴുകിച്ചേരുകയാണുണ്ടായത്. ഇതുകൊണ്ടാണ് ചന്ദ്രന്റെ ഇരുവശങ്ങളും ഘടനാപരമായി വ്യത്യസ്തത പുലർത്തുന്നത്. ഭൂസമീപവശം ലാവ ഉരുകിയൊലിച്ച് പരന്നതു പോലെയാണുള്ളത്. ഇവിടെ കാണുന്ന മൂലകങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്.  KREEP എന്നറിയപ്പെടുന്ന [potassium (K), rare-earth elements (REE) and phosphorus (P)] മൂലകങ്ങളാണ് ഇവിടെ സമൃദ്ധമായിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ കൂടുതൽ കാഠിന്യമേറിയതാണ് എതിർവശം.

     ചന്ദ്രന്റെ ഇരുവശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഈ വിഭിന്നത ബഹിരാകാശയുഗം തുടങ്ങിയ കാലം മുതലുള്ള സമസ്യയാണല്ലോ എന്ന്  അത്ഭുതം കൂറിയ ഫ്രാൻസിസ് നിമ്മൊയ്ക്കുള്ള മറുപടി കൂടിയാകുന്നു ഈ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ.

2011, ഓഗസ്റ്റ് 2, ചൊവ്വാഴ്ച

ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകളുടെ ഒളിച്ചുകളി അവസാനിക്കുന്നുവോ?



credit: JPL
 
     പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള മൂലകങ്ങളുടെ അളവെടുത്താൽ മൂന്നാം സ്ഥാനത്താണ് ഓക്സിജന്റെ സ്ഥാനം. എന്നാൽ തന്മാത്രാ രൂപത്തിലുള്ള ഓക്സിജനെ വളരെ കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രമെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളു. നമ്മൾ ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിൽ 20%ൽ താഴെ മാത്രമാണ് തന്മാത്രാ രൂപത്തിലുള്ള ഓക്സിജൻ കാണപ്പെടുന്നത്. സൗരയൂഥത്തിനു പുറത്തുള്ള സ്പയ്സിലാകട്ടെ ഇതു വരെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുമില്ല. എന്നാൽ അണുരൂപത്തിലുള്ള ഓക്സിജനെ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ടു താനും.

     ഇതിനൊരറുതി വരുത്തിയിരിക്കുകയാണ് ESA യുടെ ബഹിരാകാശ ദൂരദർശിനിയായ ഹെർഷൽ. അങ്ങു ദൂരെ ഓറിയൺ പടലത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ രൂപമെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മേഖലയിലാണ് ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകൾ നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. '1770കളിൽ ഓക്സിജൻ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും 230 വർഷങ്ങളിലേറെ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു സ്പേസിലെ ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകളുടെ അസ്ഥിത്വം തെളിയിക്കാൻ' എന്ന് നാസയുടെ ഹെർഷൽ പ്രോജക്ട് സൈന്റിസ്റ്റായ പോൾ ഗോൾഡ്‌സ്മിത്ത് പറഞ്ഞു. നാസയുടെ കൂടി സഹകരണത്തോടു കൂടി യൂറോപ്യൻ സ്പേസ് ഏജൻസി നടത്തുന്ന പ്രോജക്ടാണ് ഹെർഷൽ. 2007ൽ സ്വീഡന്റെ ഓഡിൻ ടെലസ്കോപ് ഓക്സിജൻ കണ്ടെത്തിയതായി അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് അത് സ്ഥിരീകരിക്കാൻ അവർക്കായില്ല.

     ഗോൾഡ് സ്മിത്തിന്റെയും കൂട്ടുകാരുടെയും അഭിപ്രായം ഈ ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകൾ ഐസ് പരലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരിക്കും എന്നാണ്. ഈ ഐസുകട്ടകൾ ഉരുകി സ്വതന്ത്രമായവയായിരിക്കാം ഒറിയൺ നെബുലയിൽ കാണുന്ന ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകൾ എന്നും അവർ കണക്കു കൂട്ടുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിൽ ധാരാളമുള്ള  മൂലകം എന്ന നിലയിൽ ഓക്സിജൻ തന്മാത്രകൾ ധാരാളമായി കാണപ്പെടേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോഴും അതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു സ്പോട്ട് കണ്ടെത്താനായി എന്നു മാത്രമേ പറയാനാകൂ. ഏതായാലും മറ്റു നക്ഷത്രരൂപീകരണ മേഖലകളിലേക്കു കൂടി ഓക്സിജൻ വേട്ട വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ.


credit: JPL

Get

Blogger Falling Objects